هماهنگ کننده ارشد واحد شناسایی نسوج دانشگاه علوم پزشکی اراک از اهدای اعضای نوجوان 13 ساله اراکی، خبر داد. استانها
زهرا ابراهیمی، هماهنگ کننده ارشد واحد شناسایی نسوج و اعضای پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اراک در گفت وگو با خبرنگار تسنیم در اراک، از اهدای اعضای مرحوم ابوالفضل رحیمی، نوجوان 13 ساله اراکی، خبر داد و گفت: پس از تأیید مرگ مغزی این نوجوان، خانواده وی در تصمیمی بزرگ و انسان دوستانه با اهدای اعضا و نسوج فرزند خود موافقت کردند.

وی افزود: در پی طی شدن مراحل قانونی و تخصصی مربوط به اهدای عضو و با رضایت خانواده این نوجوان جانبخش، فرآیند برداشت اعضا انجام شد و کبد، کلیه ها و نسوج وی برای پیوند به بیماران نیازمند اختصاص یافت.

ابراهیمی تصریح کرد: اهدای کبد، کلیه ها و نسوج این نوجوان، زمینه بهره مندی چند بیمار نیازمند پیوند از فرصتی دوباره برای زندگی را فراهم کرده است؛ اقدامی که در شرایط دشوار فقدان فرزند، بیانگر اوج ایثار، گذشت و نوع دوستی خانواده مرحوم رحیمی است.

هماهنگ کننده ارشد واحد شناسایی نسوج و اعضای پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اراک با بیان اینکه اهدای عضو پس از مرگ مغزی یکی از ارزشمندترین جلوه های بخشش و مسئولیت اجتماعی است، اظهار کرد: خانواده هایی که در چنین شرایطی رضایت به اهدای عضو می دهند، از دل یک حادثه تلخ، امیدی بزرگ برای بیماران و خانواده های چشم انتظار آنان خلق می کنند.

وی بیان کرد: بیمارانی که در انتظار دریافت عضو هستند، روزهای سختی را با دغدغه درمان و امید به یافتن عضو مناسب سپری می کنند و فرهنگ سازی برای اهدای عضو می تواند مسیر درمان و بازگشت آنان به زندگی را هموارتر کند.

هماهنگ کننده ارشد واحد شناسایی نسوج و اعضای پیوندی دانشگاه علوم پزشکی اراک با قدردانی از خانواده مرحوم ابوالفضل رحیمی اظهار کرد: این اقدام خیرخواهانه و ماندگار، یاد و نام این نوجوان را در زندگی بیماران دریافت کننده عضو زنده نگه می دارد و نمونه ای روشن از تداوم حیات از مسیر ایثار است.

ابراهیمی از مردم استان مرکزی خواست با افزایش آگاهی درباره مرگ مغزی و اهمیت اهدای عضو، گفت وگو درباره این موضوع را در خانواده ها جدی بگیرند و در صورت روبه رو شدن با چنین شرایطی، با رضایت آگاهانه خود در نجات جان بیماران نیازمند پیوند سهیم شوند.

وی خاطرنشان کرد: اهدای عضو تنها یک اقدام درمانی نیست، بلکه فرهنگی از نوع دوستی است که می تواند امید را به خانواده های بیماران بازگرداند و نشان دهد حتی پس از پایان زندگی یک انسان نیز می توان چراغ زندگی را برای دیگران روشن نگه داشت.